Brasserie Witteveen, Amsterdam
Waarom Witteveen? Op 3 maart 1992 at ik voor het laatst in café-restaurant Witteveen. Ik was die dag getrouwd en dat vierden we hier. Witteveen was een Amsterdams instituut. Niet chic, een tikje volks, maar met stijl. Ik herinner me houten lambriseringen, witgedekte tafels en obers in zwartwit.
Mijn huwelijk hield stand, Witteveen niet. Het raakte in verval, de laatste tijd zat er een Chinees. Een jaar geleden werd het gekocht door IQ Creative, het bedrijf achter spraakmakende formules als de Supper Club, visrestaurant Nevy en wijnbar Vyne. Dan weet je het wel. Maar Witteveen moest anders worden. Niet de zoveelste hippe tent, maar een laagdrempelig buurtrestaurant.
Hoe zitten we erbij? Een eigentijds buurtcafé, dat is wat de inrichters voor ogen stond. Wat doe je daar zoal? Een beetje hangen, eten, kletsen en zuipen. En roken, maar dat mag niet meer. Voor het eerste is er een vijftien meter lange leren Chesterfield bank, die de hele zijmuur beslaat. Tegen de witbetegelde muur daar tegenover staan lange aanschuiftafels. Daar tussen staat een joekel van een bar waar de loners elkaar kunnen vinden. De vloer is belegd met gekleurde tegeltjes als een eigentijdse sublimatie van de oude Perzische kleedjes. Eigentijds, maar dan anders, is ook de kinderspeelkamer in de glazen achterwand. Kinderen zijn van harte welkom. Elke zaterdag en zondag is er knutselmiddag.
Wat eten we? De kaart houdt het simpel met klassieke brasseriegerechten. We proberen boerenpaté en champignons Dordogne vooraf, gevolgd door Steak Frites aan de ene en gestoofde varkenswang met chorizo aan de andere kant, en sluiten af met twee klassieke dooddoeners: crème brûlée en tarte tatin.
Smaakt het? Over de sfeer hebben we niks te klagen. Missie geslaagd, denk je als je om je heen kijkt naar het gemengde gezelschap om eens heen: groepjes jonge vrouwen, een gezin met een tienerzoon met gameboy, een vader met (hopelijk) zijn dochter, een oudere man met een krant.
Maar de prestaties op het bord zijn pover. De stukken champignon hebben een taai jasje van bierbeslag, de paté is van de groothandel. De biefstuk is mals en de varkenswangen zijn zacht gestoofd, maar ze missen smaak en het groentegarnituur van twee peultjes met stukjes knolselderij en een bakje sla is lullig. De frites wordt geserveerd met mayo uit een knijpfles die leeg is.
Het toetje duurt zo lang dat we onze serveerster vragen waar het blijft - wat nog een hele toer is, want ze kijkt overal heen, behalve naar haar gasten. Vergeten door te geven, maar nu wordt eraan gewerkt, meldt ze blijmoedig. Ze had zich de moeite kunnen besparen. De crème brûlée is recht uit de ijskast voorzien van een taai suikerlaagje, de Tarte Tatin is een opgepiept appeltaartje.
Hoe is de bediening? Hopeloos. We hebben de hele avond achter ze aan zitten waaien en wuiven.
Wat kost het? 28,75 per persoon.
Komen we terug? Van het eten in Witteveen achttien jaar geleden weet ik niks meer, aan de maaltijd anno 2010 zal ik ook geen herinneringen overhouden. Wat niet wil zeggen dat het geen succes wordt. Voor een goede buurtkroeg is sfeer alles en eten bijzaak. Wedden dat de knutselmiddag top is?
Waardering
Eten 6
Bediening 5
Entourage 7,5
Prijs-kwaliteit 7
Brasserie Witteveen
Ceintuurbaan 256-260
1072 GH Amsterdam
020-3446406
© 2010 de Volkskrant
