De Groenen

Kamerlid Tofik Dibi wil de naam van zijn partij GroenLinks veranderen in De Groenen. Volgens hem denk je bij dat ‘Links’ aan ‘een donkergroene, zure, socialistische groep mensen die denkt dat ze de wereld kan verbeteren door de aanleg van een moestuintje’.
Dat gaat ten koste van de groei. Zonder ‘Links’ gaan de Groenen volgens Dibi zo naar de veertien zetels, ondanks het verlies van het volkstuinelectoraat.
Tofiks woorden zijn een harde klap voor alle biologisch tuinierende GL’ers. Hadden die vóór het congres van GroenLinks geweten wat Tofik van hen vond, dan hadden de zure socialisten even een schoffel meegenomen om hem op andere gedachten te brengen.
Je zou ook kunnen zeggen dat juist dat ‘Groen’ doet denken aan tuinbroeken die bij halve maan de biologisch dynamische snijbonen in de grond stoppen, en dat je de partij dus eerder zou moeten omdopen tot De Linksen, maar dat ziet Tofik anders. De term groen, zei hij in Trouw, is veel breder dan het milieu en ‘dat de politie de straten schoonhoudt is ook groen’. The world according to Tofik: meer groen op straat en alles wat de wereld nog meer vooruit helpt is ook groen – behalve moestuintjes.
Ik denk dat Tofik Dibi gelijk heeft. Dat ‘Links’ is GroenLinks zo langzamerhand inderdaad een blok aan het been. Dat komt vooral doordat links niet meer hetzelfde is als in 1989, toen iemand de naam GroenLinks bedacht.
Helder gastje, die Tofik.
Vorige week lanceerde hij ook al zijn manifest ‘Zeau 2001’ – dat spellen van die allochtonen blijft een zwak punt. Daarin heeft hij het over een nieuwe voorhoede die staat ‘te springen en te dringen voor een volgende fase in het integratiedebat’. Dat wordt inderdaad een keer tijd, al krijgen we komende week eerst nog even een debatje uit de oude fase, over een minarettenreferendum naar Zwitsers voorbeeld.
De werkelijkheid van de politici in Den Haag, zei Dibi vorige week bij Pauw & Witteman, ‘is de werkelijkheid van gisteren’: de integratie is volgens hem al veel verder gevorderd dan de Haagse kramp, ter rechter en ter linker zijde, doet vermoeden.
Ook in het integratiedebat verwacht Tofik weinig meer van links, dat was wel duidelijk.
Helemaal als een verrassing kwam Dibi’s voorstel voor naamsverandering niet. In een stuk in het Vervolg van zaterdag over twintig jaar GroenLinks had partijleider Femke Halsema het al over ‘de beknelling van links’.
Het gaat niet goed met links. Eigenlijk weet niemand meer wat links is. Ja, iets verongelijkts en conservatiefs. Agnes Jongerius met anderhalve man en een paardenkop op de Coolsingel tegen de pensioenplannen, dat is het behoudzuchtige links van 2009.
De linkse babyboomers die vroeger vooruit keken maar nu, ingehaald door de tijd, vooral achteruit: dat is links.
‘Maar wat is links eigenlijk nog?’, vroeg Peter Giesen, ook in het Vervolg, aan de Amerikaanse filosofe Susan Neiman.
Goeie vraag. Neiman had in de tweede druk van haar boek Morele helderheid juist overal de term ‘links’ geschrapt. Ze wist het ook niet meer. ‘Het is niet meer zo duidelijk waar links voor staat. (…) Maar links heeft zoveel van zijn oude standpunten opgegeven dat het moeilijk is er nog enige betekenis in te ontdekken.’
Ik had graag geweten of er in ‘Groen’ nog wel brood zit – ik denk eigenlijk dat Tofik Dibi maar een wedstrijd voor een geheel nieuwe naam moet uitschrijven.