Hoezo, een zware post voor Neelie?

Toen ik, tot zomer vorig jaar, correspondent was in Brussel, hanteerden we met collega’s wel de ‘vijf minuten regel’. Alleen als een persconferentie van een eurocommissaris na vijf minuten nog interessant was, bleven we zitten.

Spitsuur
Want vooral op woensdagen kan het spitsuur zijn in de perszaal van de Europese Commissie. Dan vergadert het dagelijks bestuur van de EU, zoals in Nederland de ministerraad op vrijdag. Op die woensdagmiddagen zijn er soms wel drie of vier persconferenties. Dat kan samen wel uren duren.

Voor sommige eurocommissarissen bleef je altijd zitten. Voor Olli Rehn bijvoorbeeld, de Fin die over de uitbreiding met nieuwe lidstaten ging. Voor Joaquín Almunia, de Spanjaard die over de begrotingstekorten en de euro waakte. Voor de Italiaan Franco Frattini, later opgevolgd door de Fransman Jacques Barrot, die over Justitie, Vrijheid en Veiligheid ging.

Boetes
En natuurlijk voor Neelie Kroes – niet omdat ze uit Nederland kwam, maar omdat ze steevast boetes uitdeelde van tientallen miljoenen euro’s. Pakte ze geen verboden kartel aan, dan wel monopolist Microsoft. Kroes durfde evengoed Europese regeringen de wacht aan te zeggen, als ze meende dat er teveel staatssteun ging naar een bedrijf dat toch niet meer levensvatbaar was. Altijd weer spannend, altijd weer nieuws.

En dan had je Viviane Reding, de Luxemburgse eurocommissaris voor Informatiemaatschappij en Media. Bij haar wist je op voorhand wel zo’n beetje waar de persconferentie over zou gaan. Nu eens had ze een potje geld voor Europese, dan weer kondigde ze een gedragsregel aan tegen agressieve videogames.  Vaak haalden we de vijf minuten van de ‘vijf minutenregel’ niet, en slopen we na drie minuten al weg bij de persconferentie.

Mobiel
Het wapenfeit dat ze terecht op haar conto schrijft, is het terugdringen van de ‘roaming’-tarieven: de torenhoge en onvoorspelbare bedragen die je kwijt bent voor het gebruik van je mobiele telefoon in het buitenland.

Toegegeven, die roaming-tarieven heeft Reding behoorlijk omlaag gekregen. Maar dat verhaal heeft ze dan ook wel tien keer op persconferenties verkocht. Zeker voorafgaand aan de zomervakantie, als de vakantiegangers uit Brussel te horen kregen dat ze dankzij de Europese Commissie niet voor verrassingen kwamen te staan bij hun mobiele telefoonrekening.

Jubel
Nu jubelt vrijwel de hele Tweede Kamer dat ‘de sterke vrouw’ Neelie Kroes in Brussel mag blijven. Het is haar gegund. Maar mogen we tevreden zijn? Kroes krijgt min of meer de portefeuille van Viviane Reding en o ja, ze wordt vice-voorzitter. Barroso heeft vijf vice-voorzitters, en dat lijkt eerder een troostprijs dan een vette vis.

Als het klopt dat premier Balkenende in Brussel eerst heeft gepleit voor een zware post in de Europese Commissie, vervolgens de juiste kandidaat wilde leveren en pas op de derde plaats naar partijpolitieke kleur keek, dan vraag ik me maar een ding af: wat is er misgegaan?

Ik hoop voor Neelie Kroes dat mijn Brusselse collega’s wat langer naar haar persconferenties blijven luisteren dan de beleefde vijf minuten. Garanties zal ze daar op voorhand niet voor krijgen.

Bart Dirks