
Over vier jaar moeten vrouwen veertig procent van de topfuncties in bedrijven bezetten, vindt vakbondsvrouw Agnes Jongerius. Of ze daar nou zin in hebben of niet. En bedrijven moeten plaats voor hen maken – of ze daar nou zin in hebben of niet.
Het is een refrein dat we de laatste tijd tot vervelens toe horen. Arbeidsmarktactiviste Heleen Mees heeft het liedje een poosje geleden ingezet. Vrouwen moeten fulltime werken en ambitieuzer zijn, vindt ze.
Alsof vrouwen niet hartstikke ambitieus zijn. Ze zijn alleen niet monomaan, zoals veel mannen. En dat is geen gebrek, dat is een kwaliteit.
Toch hijsen Jongerius en Mees de eendimensionale workaholic op het schild als hét voorbeeld dat vrouwen moeten volgen. Zes dagen per week jezelf uit de naad werken, van ’s ochtends 7 tot ’s avonds twaalf, dat is je ware!
Nee, zo gek krijg je de meeste Nederlandse vrouwen niet. Ze werken
in deeltijd. En waarom? Omdat ze van hun kinderen houden, van hun viool, van hun tennispartijtje en van een wandeling langs het strand. Ze vertikken het om al die goede dingen in het leven uit te stellen tot hun 65ste, zoals die monomane mannen aan de top doen. Ze hebben een andere ambitie: ze leven hun leven nú.
Is dat dom? Achterlijk? Kom op, zeg. Laten we nu eindelijk eens ophouden om tegen mannen op te kijken, dat is wel het minste dat je van geëmancipeerde vrouwen mag verwachten. Het feminisme is toch niet uitgevonden om vrouwen te dwingen mannenlevens te kopiëren?
Vrouwen hoeven zich niet te bekeren tot een eenzijdig bestaan waarin geluk een restpost is die tussen haakjes staat. En mannen zouden eens moeten bedenken waarvoor ze zich het vuur uit de sloffen lopen, en of het dat allemaal wel waard is.
Natuurlijk moeten monomane vrouwen net zoveel kansen krijgen als monomane mannen. Wil jij honderd uur per week steken in de promotie van Coca Cola? Doe het. En over dertig jaar kun je vol trots wijzen naar oceanen vol bruine frisdrank, en een Mount Everest van blik.
Maar verklaar je niet superieur aan de vrouw die 32 uur in de week ook genoeg vindt, en in de lente met haar gehandicapte buurman in het bos gaat wandelen.
Deden maar meer mannen dat. De wereld zou er een stuk leuker uitzien.
Het is een refrein dat we de laatste tijd tot vervelens toe horen. Arbeidsmarktactiviste Heleen Mees heeft het liedje een poosje geleden ingezet. Vrouwen moeten fulltime werken en ambitieuzer zijn, vindt ze.
Alsof vrouwen niet hartstikke ambitieus zijn. Ze zijn alleen niet monomaan, zoals veel mannen. En dat is geen gebrek, dat is een kwaliteit.
Toch hijsen Jongerius en Mees de eendimensionale workaholic op het schild als hét voorbeeld dat vrouwen moeten volgen. Zes dagen per week jezelf uit de naad werken, van ’s ochtends 7 tot ’s avonds twaalf, dat is je ware!
Nee, zo gek krijg je de meeste Nederlandse vrouwen niet. Ze werken
in deeltijd. En waarom? Omdat ze van hun kinderen houden, van hun viool, van hun tennispartijtje en van een wandeling langs het strand. Ze vertikken het om al die goede dingen in het leven uit te stellen tot hun 65ste, zoals die monomane mannen aan de top doen. Ze hebben een andere ambitie: ze leven hun leven nú.
Is dat dom? Achterlijk? Kom op, zeg. Laten we nu eindelijk eens ophouden om tegen mannen op te kijken, dat is wel het minste dat je van geëmancipeerde vrouwen mag verwachten. Het feminisme is toch niet uitgevonden om vrouwen te dwingen mannenlevens te kopiëren?
Vrouwen hoeven zich niet te bekeren tot een eenzijdig bestaan waarin geluk een restpost is die tussen haakjes staat. En mannen zouden eens moeten bedenken waarvoor ze zich het vuur uit de sloffen lopen, en of het dat allemaal wel waard is.
Natuurlijk moeten monomane vrouwen net zoveel kansen krijgen als monomane mannen. Wil jij honderd uur per week steken in de promotie van Coca Cola? Doe het. En over dertig jaar kun je vol trots wijzen naar oceanen vol bruine frisdrank, en een Mount Everest van blik.
Maar verklaar je niet superieur aan de vrouw die 32 uur in de week ook genoeg vindt, en in de lente met haar gehandicapte buurman in het bos gaat wandelen.
Deden maar meer mannen dat. De wereld zou er een stuk leuker uitzien.
Gerelateerde artikelen:
Meisjes zijn niet even slecht als jongensMevrouw Wilders
Mevrouw Wilders
Rita, de nieuwe Boer Koekoek
Cisca, verdwijn!
Hillary, hou vol!
Dit kabinet haat vrouwen
20 reacties
Sorteer reacties:
![]() | Mag Malou toch nog een opstelletje inleveren? Na "Mevrouw Wilders"! |
![]() | Een meisje/vrouw behoeft ook niet monomaan te zijn.Al vult ze twee ochtenden in de week vakken bij de plaatselijke supermarkt. Zolang ze een leuk koppie heeft,om over aardige borstjes maar te zwijgen,er is altijd wel een man die zich over haar wenst te ontfermen. Als jongen/man kun je het in zo'n zelfde situatie wel schudden. Zo heeft onze Schepper het ook in al zijn wijsheid behaagt. Kijk naar buiten,het is voorjaar,tijd voor paarvorming,en zie wie er aan het langste eind trekken;de grootste uitslovers,de macho's,degene met de grootste bek,waarbij de heren er ook niet voor schuwen elkaar op leven en dood te bevechten. En de dames.....die kijken rustig toe,achterover leunend als het ware.......,met alle tijd voor een potje tennis of een ferme strandwandeling,zeg maar ! |
![]() | Het is die foto , de titels van haar stukjes en het feit dat ze een soort van anti-mannen studie heeft gevolgd en ook nog eens is afgestudeert op mannen en agressie...nou dan krijg je dit!! sommige ,nee velen zijn zinloos geboren en willen er maar niet aan dat zelf regulering best heilzaam kan zijn,,,,Of het is net als met andere zgn. wanted-jobs , er is bijna niemand voor te krijgen , dus is de eerste de beste femi-walg een geschikte kandidate. Wat heb ik toch de schurft aan vrouwen,,,,,nederlandse vrouwen,,ja!...verschrikkelijk. |
![]() | Helemaal mee eens! Veel mannen zijn over-ambitieus, lees: willen graag de indruk wekken "heel hard en intensief" te werken. Dit komt dan op hun mannelijke collega's en superieuren "stoer" over, en doet de carrierekansen stijgen! Naar de echte effientie, effectiviteit en impact van hun werkzaamheden wordt nauwelijks gekeken. Kortom veel drukdoenerij zonder resultaat. Omdat moeders meestal beter overweg kunnen met hun eigen kinderen dan vaders, kan deze taak niet alleen aan de vader overgelaten worden. Misschien onder begeleiding. Mijn prioroteitsstelling is: eerst je kinderen, dan je geliefde, daarna je werk! |
![]() | Ja en waarom kunnen die vrouwen in deeltijd werken?? Omdat hun mannen zich uit de naad werken. Zo is het gewoon,de man heeft een full-time zware baan en de vrouw een luxe baantje voor een paar ochtenden en heeft alle tijd voor leuke dingen dankzij haar hardwerkende man. |
![]() | Wat een hoop testosteron-frustraties. Er zijn heel wat vrouwen die een baan van vier dagen in de week combineren met kinderen. Daar is helemaal geen man bij nodig die zich uit de naad werkt, die van mij werkt ook maar vier dagen. Samen hebben we zo genoeg geld en tijd tijd voor elkaar! Malou zet hem op ik vind je stukjes erg leuk om te lezen en vaak to the point. |
![]() | Zo,zo,Malou , gezien de hoeveelheid misogyne reacties van gefrustreerde lui(zowel dames als heren)op je stuk is er nog steeds grote noodzaak aan dames als u! Keep up the good work! Ik schrik ervan hoe grof op stukken over feminisme wordt gereageerd net zoals ik ervan schrik hoe heftig er bijvoorbeeld op Hillary Clinton wordt gereageerd. Op internet forums en you tube is het vuile hoer hier en evil witch daar. Ook dames doen hier overigens volop aan mee. Ze hebben schijnbaar net zo veel moeite om het idee van de vrouw als "holy virgin mother" los te laten als mannen. Schijnbaar is de mensheid enorm verzot op eeuwen oude wijsheid en niet bereid zijn veilige clicheetjes los te laten of te herzien. En ondertussen de mond vol over vrouwenrechten in het Midden Oosten; hypocriete boel!! Wanneer kunnen we een individu nu eens als een individu beginnen te zien. Iedereen ontwikkelt zich volgens zijn capaciteiten en niet volgens zijn geslacht. Dat zou de mensheid echt verheffen en vooruit helpen. |
![]() | wat ook hard nodig is: meer appreciëring (en waarom zou dat niet geldelijk zijn?) voor zorgtaken. het zegt volgens mij iets over onze maatschappij dat dit soort werk een lage status heeft en niet of nauwelijks betaald wordt. |
![]() | Malou, Met alle respect, maar volgens mij maak je een denkfout. Jij gaat ervan uit dat je alleen aan de top kunt komen door 80 uur per week te werken en het gedrag van mannen te copieeren. Waar het om gaat is dat vrouwen, ook als en wellicht wel juist omdat ze minder monomaan zijn, ook op een toppositie moeten kunnen komen. We moeten de randvoorwaarden zoals mannen ze stellen bij topposities veranderen. En dat kun je alleen doen vanaf de topposities. En hoe kom je op die topposities? Niet, zolang er bijna alleen maar mannen zitten. Daarom zijn quota (tijdelijk) nodig. |
![]() | Er zal waarschijnlijk werkelijk en wezelijk iets veranderen wanneer de emancipatie het ultieme punt heeft bereikt,daar waar ook vrouwen het normaal vinden om als kostwinner te functioneren. Hierdoor wordt het voor mannen ook eenvoudiger om voor het huishouden te kiezen,en komt er meer 'lucht' op de arbeidsmarkt,waar vrouwen volop van zouden kunnen profiteren,en wat er waarschijnlijk ook voor zou kunnen zorgen dat we met z'n allen weer wat rustiger gaan worden;minder stress geregel en opgefoktheid. Helaas verlangen de dames voor het overgrote deel nog steeds dat ook hun partner werkt,het liefst nog op een hoger niveau met een hoger salaris,want waar de heren allemaal op zoek zijn naar een 'moederfiguur',willen de meeste meisjes toch hun papa herkennen in hun geliefde,om daar met enig ontzag tegen op te kunnen kijken. Bovendien wordt het ook uitermate belangrijk gevonden dat er regelmatig buiten de deur wordt gegeten,en een zomer zonder Griekenland,een winter zonder Oostenrijk is natuurlijk ook ondenkbaar. En de schoenen zijn ook alweer een half jaar oud,en die jurkjes van verleden jaar,die kunnen echt niet meer. |
![]() | Bravo Malou, laat je niet kisten, verschil tussen man en vrouw is er en jij schrijft er tenminste leuk over. Ga zo door! |
![]() | De wereld is niet fair, en benadeelt de gewone man. Vrouwen, rijken en machomannen hebben het een stuk beter. Maar dat is natuurljk niet leuk om dag in dag uit te horen van die gewone man. Daarom zijn er hele mooie vrouwen die, op kosten van de gewone man, gaan schrijven dat alles de schuld is van die gewone man. De gewone man is niet voor niets een gewone man en denkt dat er misschien wel een kern van waarheid in zit en gaat zich schuldig voelen. En houdt daarmee zijn kop. Missie geslaagd. De dames kunnen weer rollebollen, de macho's hebben hun pleziertje, de rijke knijpt in zijn vuistje en de gewone man? Die mag dit hele feest financieren en zich nog schuldig voelen ook. MAAR we kunnen het ook omdraaien. Dus als iemand begint te zeuren over feminisme zeggen: hoezo, heb jij een probleem, pech, dat is dan jouw probleem. Dat lijkt me fase 1. |
![]() | Met hard werken heb ik geen man aan de top zien komen. Het kan wel een fulltime bezigheid zijn hoor en meer dan dat. Dat wel weer. |
![]() | Pfoe, Monomane vrouwen? Gelukkig zijn vrouwen niet zo monomaan. Sorry Milou, ik heb eerder gemeend dat je geen gevoel voor humor zou hebben, ik buig, ik ga bij deze diep door het stof en door mijn knieën en bied mij je verontschuldigingen aan. Je bovenstaande bijdrage is to-the point, kritisch, goed getimed en met gevoel voor humor geschreven. Zoals (citaat): "De wereld zou er een stuk leuker uitzien." Groeten Remko Fakkel , |
![]() | Kan ik niet gewoon aanbevelen? Want dit is inderdaad waar het om gaat. Levenskwaliteit (bah, wat een vies woord!) ligt niet besloten in werkzame uren. Geluk, genot, vrijheid, duurzaamheid(!) ligt besloten in voldoende werkzame uren om het te besteden in die zeldzaam gelukzalige uren... |
![]() | Had eerst een man die volledig werkte, ik MOCHT niet werken. Niks leren. Moest dom blijven. Toen een andere man, hij werkte teveel. Ik MOCHT niet werken. Ik ben gaan werken, werd uiteindelijk zelfstandig horeca-onderneemster. Vanaf toen kreeg ik mannen, die zeer weinig ondernamen, zelfs profiteerde van mij. Zij konden leuke dingen doen... door mij. Uiteindelijk was ik alleen maar... te moe. Dus wat is de eindstand? Wat is nu de hele stand van zaken tussen man en vrouw? Ik denk dat er begrip in een relatie en vooral het bespreekbaar moet zijn. Ben nog steeds zoekende naar levens-kwaliteit. Een man met een top-baan en top-leven ben ik nog niet tegen gekomen. Bestaan die dan? |
![]() | Helemaal met je eens Malou! We werken om te leven, en we leven niet om te werken. Je zou wel gek zijn. En als een paar besluit om een kind(eren) te nemen is het goed om minder te gaan werken. Dat kind moet namelijk opgevoed worden, en dient niet dagelijks in een chreche gedumpt te worden. |
![]() | Eindelijk eens iemand die erkent en hardop zegt (en onverdacht, want vrouw) dat mannen en vrouwen verschillend zijn. Ook net je column "Meisjes zijn niet even slecht als jongens" kan ik het alleen maar mee eens zijn. Mannen (ook ik) kunnen vaak een voorbeeld nemen aan vrouwen. Ik doe m'n best. Maar mijn vrouw doet het beter, vooral als er meer dingen tegelijk gedaan moeten worden. Gelukkig kom ik er samen met mijn vrouw goed uit, en kunnen we samen bijdragen aan de maatschappij. Tsja, mede doordat ik goed verdien kunnen we een heel traditioneel gezinnetje zijn, maar ook een pleegkind opvoeden en anderszins aandacht hebben voor anderen in de maatschappij. Belangrijk: samen er uit komen! |
![]() | Malou, U heft een punt, maar ziet een belangrijk facet over het hoofd, nl dat wij mannen OOK recht zouden moeten hebben op ONZE emancipatie. Ik gun een vrouw die hard werkt en capaciteiten heeft een top-functie, in combinatie met een fijne relatie en gelukkig gezin (voor zover dit überhaupt nog bestaat) en ik geloof, dat daar tegenwordig nog maar weinig mannen moeite mee hebben. Maar als man zou je ok het recht moeten hebben NIET monomaan te willen/hoeven zijn, zonder daarvor gestraft te worden. Want als man kom je ook nergens, als je je niet 110% voor je baan geeft, en wordt je bovendien gestraft met eenzaamheid, omdat dan geen vrouw je ziet staan (tenzij je gespierd/harig/macho, of donker/exotisch - het liefst allebei- bent). Als zachte EN blanke man kun je het zonder geld en topfunctioe wel schuden op de relatie-markt. Geen enkel vrouw zite je dan staan. Wanneer wordt DEZE onrectvardigheid eens opnelijk besproken?\ Gelukkig waren er enkele zeer wijze reacties op dit artikel, te weten van Hans (10:59 en 11:34), Ria (23:37) en Ockers (19:53). Hartelijk bedankt vor jullie goede bijdrage! Als de VK echt zo "pluriform"is als ze pretendeert te zijn, zou ze iemand met als ons ook een column op dit forum moeten willen/durven toekennen. |
![]() | Nu met correcties van technische fouten. Malou, Ik ben het op zich met U eens, want U heeft een belangrijk punt benoemd. Maar een ander, hiermee direct verbonden facet, ziet U over het hoofd. Wij mannen zouden nl. ONS recht op ONZE emancipatie nu eindelijk OOK wel eens willen kunnen waarmaken. Ik gun een vrouw die hard werkt en capaciteiten heeft, best graag een top-functie, en dat ook in combinatie met een fijne relatie en gelukkig gezin (voor zover dit überhaupt nog bestaat) en ik geloof, dat daar tegenwordig nog maar weinig mannen moeite mee hebben. Maar als man zou je daarnaast OOK het recht moeten hebben om NIET monomaan te willen/hoeven zijn, zonder indirect daarvoor gestraft te worden. Want als man kom je in deze maatschappij ook nergens, als je je niet voor 110% voor je baan geeft. En op zich geeft dat nog niets. Wat veel erger is, en waar de kern van het probleem zit: Als man wordt je bij gebrek aan maatschappelijk "succes" gestraft met eenzaamheid, omdat bij gebrek hieraan geen vrouw je ziet staan (tenzij je gespierd/harig/macho, of donker/exotisch bent - en het liefst allebei). Maar als zachtaardige EN "blanke" of "witte" (ik haat die woorden) man kun je het zonder geld en topfunctioe wel schudden op de relatie-markt. Geen enkel vrouw ziet je dan staan, ook al ben je nog zo wijs, intelligent, vriendelijk, geëmancipeerd, en wordt je als "goede vriend" verder wel op prijs gesteld door veel vrouwen - helaas blijft het dan altijd slechts "platonisch". Zolang je nog jong bent, wil er nog wel eens een meisje op je vallen, in de hoop dat je je (vermeende) "achterstand" nog wel inhaalt, maar heb je na je 30e nog steeds niets "bereikt" (wat een k-woord is dat toch), en is duidelijk dat je het nooit zult "maken", dan zul je ook nooit vrouw meer vinden, ook niet een die zelf WEL iets bereikt heeft en dus goed voor haarzelf kan zorgen. Want (hetero-seksuele) huismannen, die graag vor de kinderen en het huishouden willen zorgen, hebben (ook bij vrouwen) nog steeds een uitgesproken lage status, lager nog dan huisvrouwen (die in ieder geval nog als "normaal" gelden). Bovendien wordt er vaak aan voorbij gegaan, dat ook bij de meeste witte hetero-mannen gebrek aan succes geen "eigen schuld" is, want ook met hard werken kan het vaak nog gebeuren, dat je nergens komt, omdat carriere vaak een kwestie van relaties, generatie-toebehorigheid alsook louter geluk is. Wanneer zal DEZE onrechtvaardigheid eens openlijk besproken kunnen worden, zonder dat de meeste feministen hier vuur beginnen te spugen of kwaad weglopen? Gelukkig waren er enkele zeer wijze reacties op dit artikel, te weten van Hans (10:59 en 11:34), Ria (23:37) en Ockers (19:53). Hartelijk bedankt voor jullie goede bijdrages! Als de VK echt zo "pluriform"is als ze pretendeert te zijn, zou ze iemand met als ons ook een column op dit forum moeten willen/durven toekennen. |













































