Prem, hou je hoofd koel!

Hij zou herhaaldelijk lastig gevallen zijn door een aantal jongeren, waardoor hij terug is gekomen op zijn antiracistische standpunten die hij als beginnend programmamaker had. Wilder’s retoriek klinkt hem tegenwoordig als muziek in de oren en hij sluit zelfs niet uit op hem te zullen gaan stemmen bij de volgende verkiezingen.

Prem heeft van zijn electorale voorkeuren overigens altijd een show gemaakt. Zo heeft hij ook eens verkondigd op de VVD-er Laetitia Griffith te stemmen op basis van haar huidskleur, en was hij groot voorstander van Bush omdat Condoleeza Rice nu eenmaal voor hem werkte. Ondanks zijn onlogische politieke voorkeuren, beschrijft hij in de column een innerlijke strijd die voor veel mensen herkenbaar is. Die strijd is legitiem.

Het wordt echter pas gevaarlijk als het idee overheerst dat er maar twee kampen zijn: of je bent een 'allochtonenknuffelaar' of je bent een rechts radicaal. Mensen gaan de fout in als ze zichzelf indelen aan de hand van die extreme schaal. Je mag kritiek hebben, of boos worden op de Nederlans Marokkaanse criminele jeugd, maar waarom stem je dan gelijk op Wilders?

Als bewoner van de Amsterdamse Baarsjes, de buurt waar Prem’s cameraploeg met stenen werd bekogeld door jongeren van Marokkaanse afkomst, heb ik (ondanks mijn voorliefde voor rokjes) persoonlijk nooit last gehad van buurtgenoten. Ben ik dan zo’n naïeveling die haar ogen sluit voor problemen?

Met deze vraag in mijn achterhoofd, fietste ik langs de taxistandplaats op het Amsterdamse Centraal Station. Alsof Prem’s hindoegoden mij iets duidelijk wilden maken, zag ik daar een blonde dame zowaar op een haar na aangereden worden door een Turkse taxichauffeur. Hij stapte woest zijn auto uit en trok de vrouw agressief van haar fiets. Zij werd uitgescholden en haar fiets in elkaar getrapt, omdat er een krasje op zijn auto zat.

Omstanders begonnen zich ermee te bemoeien, en toen uiteindelijk de politie kwam fietste ik door. Generaliserende, negatieve gedachten over allochtonen vulden mijn hoofd. Ik dacht gelijk aan Prem. Dit is de strijd die hij beschrijft. Ik wilde de gedachtestroom laten stoppen en klopte op het autoraam van  een Marokkaans ogende taxichauffeur. Ik legde hem uit wat ik net aanschouwde en vroeg hem, bij wijze van experiment, hoe hij zou reageren in eenzelfde situatie.

‘Als die vent een kras op z’n auto heeft, kan ie toch gewoon rustig een schadeformuliertje invullen. Hoeft ie niet zo agressief te doen. Ja toch?’ Met dat antwoord werd mijn simplistische manier van denken op simpele wijze een halt toegeroepen. Ik vervolgde mijn weg naar huis. Aangekomen in de Baarsjes keek ik nog eens goed om me heen. Niets aan de hand. En als er iets aan de hand zou zijn, zou ik die jongens toespreken op hun asociale gedrag. Met een koel hoofd, welteverstaan. Dat lost meer op dan stemmen op Wilders.