Meisjes zijn niet even slecht als jongens

De vrouwenemancipatie is pas voltooid wanneer er net zo veel vrouwelijke dieven, vandalen en moordenaars zijn als mannelijke. Niet dat we dit moeten willen – emanciperen doe je binnen de grenzen van de wet, niet daarbuiten.

Toch is een evenredig aandeel in de misdaad de logische consequentie van de redenering die gelijkheidsfeministen volgen: dat vrouwen potentieel precies hetzelfde kunnen en zijn als mannen. En dat ze die potentie alleen maar niet kunnen realiseren omdat ze in hun ambities worden gefrustreerd.

Probeer maar eens uit te leggen waarom zo’n opvatting wél plausibel is wanneer het gaat om topfuncties in het bedrijfsleven, maar niet als we het hebben over topfuncties in het criminele circuit. Kan niet. Net zo gelijk betekent ook: net zo slecht.

En guess what. De equivalent van Willem Holleeder is nog niet opgestaan, maar de meisjescriminaliteit is de afgelopen jaren wel toegenomen. Het traditionele vrouwendelict, winkeldiefstal, is uitgebreid met geweld, vernieling, beroving en drugshandel.

De emancipatie lijkt daarmee ook haar sporen achter te laten in de wereld van het boeventuig.

Toch zullen vrouwen nooit het criminaliteitsniveau van mannen bereiken. Niet omdat mannen hen daarin frustreren, maar omdat ze minder geneigd zijn risico’s te nemen en te experimenteren.

Meisjes kleuren netjes binnen de lijntjes en maken poppetjes van klei. Jongens kijken hoe hard je moet drukken voordat de punt afbreekt, en gooien de klei tegen het plafond. Meisjes zijn volgzaam, jongens onderzoekend. Meisjes willen anderen plezieren, jongens proberen anderen voor hun karretje te spannen. Hoe meer macht ze hebben, hoe beter ze dat lukt.

Die machtsstrijd leren ze al jong te voeren. En hoe beroerder het milieu waarin ze geboren zijn, hoe gemakkelijker ze daarbij knuisten en wapens gebruiken. Voor meisjes als groep is zulk gedrag atypisch; dat neemt niet weg dat individuele meisjes zich wél zo kunnen gedragen.

De meisjescriminelen zijn er het bewijs van. Veel meisjes mogen inmiddels hetzelfde als jongens en krijgen de kans hun eigen pad te volgen. Bij sommigen is dat, helaas, het criminele pad. De ouderwetse socialisatie die vroeger een rem zette op hun gedrag, is er vaak niet meer. Desondanks is de criminaliteit onder meisjes niet recht evenredig toegenomen met, bijvoorbeeld, hun deelname aan het hoger onderwijs.

Meisjes blijken niet even slecht als jongens; en zijn dus ook niet even gelijk. Wie de vrouwenemancipatie een dienst wil bewijzen, doet er goed aan dat niet te ontkennen, maar daar rekening mee te houden.